๙ ธันวาคม ๒๕๕๑ 
     ใช้เวลาในการทำงานมานานทีเดียว กว่าจะได้พบกับความสบายและเดินทางไปกับความเป็นตัวเอง พร้อมกับครอบครัวที่แสนจะอบอุ่น มันก็นานทีเดียวที่เราทุกคนต่างฮึด และฟันธงด้วยความพร้อมเพรียงว่าแน่นอนแล้ว การเดินทางจะเป็นวันไหน เวลาใด พร้อมเก็บข้าวของและสิ่งจำเป็นล่วงหน้า เพื่อตั้งตาสู่ภาคเหนือ ด้วยทริปที่น้องๆบรรจงจัดแจงด้วยความตั้งใจ
    ก็แน่นอนแหละ เราออกเดินทางด้วยความสุข โดยรถตู้ ที่เลี่ยงๆออกมาด้วยการเบี้ยวของสุวรรณภูมิ แต่นั้นก็ไม่ใช่ปัญหาของทุกสิ่งที่คิดไว้ เราเอาแรงและตั้งหน้าตั้งตาอยู่ในรถ ด้วยความสุข มีเรื่องมากมายที่จะพูดคุยกับพี่ กับแม่กับพ่อ กับหลานๆโดยที่ไม่รู้เหมือนกัน ว่าเรื่องราวเหล่านั้น สรรหามาจากไหน บางเรื่องก็เอาเรื่องเก่ามาเล่าใหม่ มันมีความสุขมากนะ ที่ได้ทำ ได้แสดงอะไรที่เป็นตัวเองกับครอบครัวอันเป็นที่รักของเรา มีปั้มไหนที่แวะได้ ก็แวะ ที่ไหนน่าสนใจก็พักรถระหว่างเดินทางโดยที่ในใจ มีเพียงแต่ความตื่นเต้นและเปี่ยมสุขอย่างเดียว ที่จะได้พักผ่อนและเดินทางท่องเที่ยว ในบรรยากาศสายลมหนาวของเชียงใหม่ และแม่ฮองสอน
   ทริปต่างๆที่สรุปมา ก็ได้ไปทั้งหมด ถึงแม้บางที่ อาจจะใช้เวลาอันน้อยนิดที่จะเก็บเกี่ยวความทรงจำให้ได้มากที่สุด แต่ก็ไม่เป็นไร คิดในใจว่า "ยังไงฉันก็เคยมาแล้ว" บอกกับตัวเองว่า ทำความสุขในช่วงเวลานี้ให้มากๆ เพื่อไปหักลบกับการงานอันบ้าคลั่งของสังคมเมือง ในเมืองใหญ่ รับไอแสงละอองหมอก และความหนาวให้เยอะๆ เพื่อไปแก้ต่างกับความร้อนระอุของกรุงเทพ อันเป็นหลักแหล่งที่พักพิงของเรา ก็นั้นแหละ..ทีคิดไว้ และก็ทำ
   การเดินทางคราวนี้ที่ได้ผ่านมาไม่ว่าจะเป็น เชียงใหม่ เชียงราย ออบหลวง ทุ่งบัวตอง ปาย ปางอุ๋ง ภูโคลน ถ้ำปลา ตัวเมืองแม่ฮ่องสอนกับการลอยยี่เป็ง และอื่นๆที่พอจะคิดได้ในเวลานี้ อยากบอกว่า เปี่ยมสุขมากๆคับ ยินดีกับการที่ได้เขียนการ์ดให้ใครต่อใคร และก็ไม่วายที่จะเขียนให้ยายและตัวเอง เพื่อให้ระลึกว่า หลังจากกลับแล้วได้การ์ดนั้น ใบนั้นแสดงสัญญาว่าเราได้มีความสุขช่วงนั้นมากเท่าใด คิดถึงใครๆในช่วงหน้าหนาวๆในยามที่เขาไม่ได้อยู่ตรงนี้ ได้เดินกับแม่ในปายที่คิดว่าตัวเองมีความสุขมากกว่าใคร ได้เดินคุยกับพ่อเยอะทีเดียวในช่วงขึ้นปางอุ๋งกับการเดินทางที่อันตรายทีเดียว และสนุกๆกับพี่ๆน้องๆและหลานๆที่ยินยอมด้วยความเต็มใจในการที่จะเป็นตากล้องเพื่อถ่ายภาพน้าคนนี้ และก็ความสุขอีกมากมาย ที่ไม่รู้จะรวบรวมมาได้ยังไง ได้แค่เพียงคิดๆในยามที่นึกถึง หรือทบทวนในยามที่เหงาๆ แต่อย่างน้อย สิ่งเหล่านี้ มันก็ยังกลับย้อนมาให้เราได้จดจำ ช่วงเวลาดีๆ ช่วงชีวิตที่ดีที่สุด ในช่วงนึงจริงๆ...
    รักที่เป็นเราในวันนี้ รักครอบครัวทีไม่เคยไกลกัน รักความสวยงามของที่เที่ยวสวยๆที่ยังรอให้ค้นหา รักยายที่ยิ้มทุกทีที่เห็นหลานกลับบ้าน และถ้าได้ อยากหยุดเวลาแบบนี้ให้เป็นแบบนี้ไปตลอดจัง...
...............................................................................................................................................................................
Popdot