๒๕ มิถุนายน ๒๕๕๑ 
City Early Birdie.....
     ผ่านมาเกือบหลายเดือนทีเดียว ที่ไม่ได้อัพเดทความเป็นไปของตัวเองเสียนาน แน่นอนล่ะ ใครๆอาจจะมองว่า หายไปจากระบบของโลกสเปชเสียแล้ว ลำพังการที่จะเข้าสู่ความเป็นปกติของตัวเองยังยากเอาการ ก็คงแน่นอนที่จะไม่มีเวลาให้กับอะไรๆ
     เกือบจะดีทีเดียว กับอะไรใหม่ๆ สถานที่ใหม่ๆในการบุกเบิกและปลุกระดมความคิดของการออกแบบอีกครั้ง รวมถึงมิตรภาพใหม่ๆของเพื่อนร่วมงานที่ผ่านเข้ามาพบกัน ณ.สถานที่แห่งหนึ่ง ที่ยังอยู่ใน area ใกล้ๆ กับสถานที่ทำงานเก่าๆที่เคยชินตา..
     ผมโตขึ้นมากแล้วล่ะ ผมคิด ในมุมมองของผมเองในขณะนั้น ที่เราอาจจะหยิบยก คำพูดเก๋ๆบางคำเอามาใช้ในยามจำเป็น ว่าเราได้เจออะไรใหม่ๆกับการทำงานที่นี่ ที่ไม่เหมือนที่เก่าที่ผ่านมา เสียงแม่กล่อมอยู่ในหูตลอดเวลาว่า ไม่อยากให้โยกย้ายงานบ่อยๆ อยู่ที่ไหนให้อยู่นานๆ เป็นเสียงเดียวที่ซ้ำๆและพูดกล่อมอยู่ในโสตประสาททุกครั้ง เวลาที่เราระบายปัญหาให้แม่ฟัง ก็แน่ล่ะ ครอบครัวย่อมอยากให้เรามั่นคง ดูเป็นคนน่าเชื่อถือ และคิดว่าลูกย่อมได้ทำงานในสถานที่ที่ดีที่สุดแล้ว แต่มันก็เท่านั้น..แม่?
    เราอาจจะดูเป็นอะไรบางอย่างในสายตาของคนหมู่มาก และคนหมู่มากเหล่านั้น ก็ดูเป็นอะไรบางอย่างในสายตาเรา แน่แท้แล้ว หากเราได้เข้าถึงมันจริงๆ ได้รู้จักมันอย่างหมดใจ ในที่สุดแล้ว เราย่อมคาดเดาถึงสิ่งที่เกิดขึ้นได้อย่างถูกต้องไม่มากก็น้อย คนดีๆในหมู่มาก ย่อมมี คนที่ไม่ดีเอาเสียเลย ในหมู่มากก็มีเป็นเงาตามตัว สิ่งใดที่เรากระทบกับมันมากที่สุด เข้าใกล้กับมันมากที่สุด ปัญหาย่อมตามมาในแบบที่ไม่ทันได้ตั้งตัว...
    ผมเคยคิดว่า ถ้าเราเลือกที่จะเฉยเมย และมองมันเป็นเพียงเรื่องเล็กๆที่ไม่ค่อยกระทบผิว ก็อาจจะโอเคในระดับนึง แต่อารมณ์ในบางที เรื่องเล็กๆที่เราเคยคิด อาจจะมารู้สึกตัวอีกที ว่านี่มันหนักเอาการ "ตัวฉันจะรับไหวไหมนะ" เพราะในที่สุดแล้ว ไม่ว่าวันใด อารมณ์ของเราอาจจะระเบิดขึ้นมาในแบบที่เราก็งงกับมันเหมือนกัน
   ไม่เคยคิดว่าตัวเองดี หรือมีแนวคิดที่สวยหรูกว่าใคร เพราะทุกคนก็ย่อมมีแนวทางในแบบที่ตัวเขาเองจะรังสรรค์ให้เหมาะกับชีวิตเขา แต่ถ้าผมถามตัวเองว่าเราเหนื่อยมากไปไหม ชีวิตฉันที่เคยมีกลับดับมืดหมดความเป็นเรา เพราะอะไรใหม่ๆจากสิ่งที่เราคิดว่าดีใช่ไหม? ก็คงจะตอบว่าใช่ มันคงจะจริงอย่างที่เราคิด ในที่สุดแล้ว ทางเลือกสุดท้ายที่พึงมี ก็คือหลุดพ้นจากสิ่งที่ไม่ใช่เรา....
   ไม่มีใครรู้จักตัวเรา เท่าตัวเราหรอกป๊อป คนเราเหมือนนกที่บินไปมา หาหนทางที่จะให้ตัวเองอยู่รอด ในสังคมที่มีแต่ความวุ่นวาย ถ้าเราเข้าพวก หากลุ่มก้อนหรือฝูงนกกลุ่มใหญ่ที่สามารถเอาตัวรอดได้ นกทุกตัวก็คงทำ ทำเหมือนกัน และก็คงทะเยอทะยานออกจากฝูงใหญ่ๆได้ ถ้าวันใดเราแข็งแรง...
   แต่ในสิ่งสุดท้าย ที่เรามักจะมองข้ามไปอย่างน่าเหลือเชื่อ คือต้นไม้ต้นนึง ต้นที่เราเกาะบ่อยๆยามที่เราอยากตั้งตัวหลังจากที่เราล้ม หรือเหนื่อยล้ากับอะไรๆ ต้นไม้ที่พยายามสูงขึ้นไปเรื่อยๆคอยส่งเราให้ยืนในกิ่งก้านที่สูงๆให้มากที่สุด และโบกใบไสวๆให้เราได้รับลมเย็นยามเหนื่อยอ่อน ก็คงหนีไม่พ้นครอบครัวเรา ที่ยังยืนหยัดอยู่ในสังคมของเมืองนี้เคียงข้างเราเสมอมา และพร้อมจะรอรับเรากลับบ้านอย่างเป็นมิตรและภาคภูมิใจในสิ่งที่เราทำ ถ้าคิดได้ในท้ายสุดแล้ว จากสิ่งที่ผมคิด ผมสุขใจจัง ที่ยังมีเขาเหล่านั้นที่เข้าใจผมจริงๆและมองเห็นผมในแบบที่ผมเป็น ความสุขมันคงเกิดขึ้นได้ไม่มากก็น้อยนะ ให้คิดและภูมิใจเสมอๆว่า อย่างน้อยไม่มีใครคิดว่าเราสำคัญ แต่ให้ภูมิใจและยิ้มน้อยๆได้ว่า อื่มม เราก็เป็นคนสำคัญคนนึงในครอบครัวเรานะ แค่คิดได้เพียงเท่านี้ ก็เพียงพอแล้ว

.....................................................................
Popdot