๓๐ ตุลาคม ๒๕๕๐

Profoundness
     ความรู้สึกที่ซ่อนเก็บไว้ในห้องเหงาที่ปิดเงียบของตัวเรา น่าเศร้าและน่ากลัวเหลือเกิน ความจริงในทุกวัน ชีวิตเรายังดำเนินไปอย่างเรื่อยเปื่อย ถ้าเรามีสติตั้งมั่น ชีวิตประจำวันก็อยู่ในกฏในเกณฑ์ที่เราตั้งไว้ แต่ถ้าวันไหน เราใช้ชีวิตแบบเรื่อยเปื่อย นอกกรอบ ชีวิตหรือความรู้สึกอาจผิดแผกไป และหลงๆกะอะไรหลายๆอย่างได้...

    ที่จริงแล้ว ชีวิตคน เกิดมาเพื่อดิ้นรน ต่อสู้ และพยายามในสิ่งที่เราฝัน เพื่อให้ชีวิตสวยงามและดีขึ้นตามลำดับ อาจยิ้มแย้ม หัวเราะในสถานการณ์ที่จริงๆแล้ว ชีวิตฉันข้างในเศร้าตรมเหลือเกิน แต่ก็ต้องทำ ต้องเป็น เพื่ออะไร..

    เพื่อที่จะให้เขาเหล่านั้นสบายใจ ให้เขาไม่ทุกข์ร้อน ให้เขามีความสุข ทั้งๆที่ความเป็นจริงแล้ว ชีวิตฉันในเบื้องลึกจริงๆ ก็สวยงาม น่าสัมผัสเหมือนกันนะ แต่เขาข้ามไป ข้ามไป จนลืมมองว่า เราอยู่ในตรงไหน สำคัญไหม ในความทรงจำของเขาเหล่านั้น

   มันก็น่าจะดีไม่น้อย ที่เราเอาความรู้สึกของเราที่ซ่อนเร้นอยู่ บอกใครสักคน ว่าตัวเราที่แท้จริงเป็นยังไง ให้เขาได้รับรู้ และพร้อมที่จะเปิดใจ หรือเดินเคียงข้างเรา แต่นั้นมันก็เป็นสาเหตุ และเป็นปัญหาอย่างไม่สิ้นสุด ว่าเขาคนนั้น อยู่ ณ.ที่ใด ไม่เคยโกรธ หรือโทษชะตาที่ทำให้เราเลือกหรือจำเป็นต้องทำอะไรแบบนี้ เพราะสิ่งที่เป็นอยู่ บางทีความรู้สึกที่เขาอยากได้ เราก็เต็มใจนะ และก็คิดว่าดีไม่น้อยที่เขาจะได้เก็บเกี่ยวความรู้สึกดีๆไว้ ไม่ให้เขาเดือดเนื้อร้อนใจกับตัวเรา แต่บางที ก็อยากจะร้องไห้ อยากจะบอกเขาเบาๆด้วยเสียงที่ล้าอ่อน ว่า มันเหมือนอยู่คนเดียวจัง เหมือนทุกๆวันที่พยายาม มันไร้จุดหมาย และไม่รู้ว่าหนทางในบทสุดท้ายของช่วงเวลานี้จะจบลงอย่างไร..

   มันเหมือน เหนื่อยเหลือเกิน อยากจะพัก หรืออยากจะหยุด แต่ก็อาลัยอาวรณ์ และทำไม่ได้ เพราะคิดว่า คนเราทำดีๆคิดดีๆ ไม่มีทางที่จะทุกข์ใจ และก็คิดเสมอๆว่าช่วงเวลานี้ จะไม่นาน มันจะต้องผ่านพ้นไปด้วยดี แต่นั้นก็ได้แต่คิด มันไม่ใช่เลย มันเหมือนเราวิ่งๆอยู่บนที่สูงๆคนเดียว โดยที่ไม่รู้ว่า จุดสูงสุดของยอดเขาลูกนี้จะมีน้ำเย็นให้เราได้ดื่มเพือแก้กระหาย หรืออาจจะมีเพียงเศษฝุ่นของความแห้งแล้ง เราไม่มีทางรู้เลย....

   เพราะมันคือชีวิตไง ชีวิตที่เราต้องเรียนรู้ที่จะต้องรู้จัก และคิดค้น เพื่อผ่านช่วงที่วิกฤตเหล่านี้ไปให้ได้ แต่มันก็ดีนะ ถ้าอย่างน้อยมันมีความหวัง และกำลังใจ ที่ทำให้เราคาดเดาได้นิดนึงว่าฉันจะโชคดี ฉันจะมีความสุขในไม่ช้า ถ้ามันมีความหวังลมๆแล้งๆเพียงนิดนึงก็คงดี แต่น้อยนักที่ชีวิตฉันจะได้รับความหวังเหล่านั้น ได้แต่รอคอย...

   เคยอ่านหนังสือเล่มนึง เขาเขียนว่า "ความรักทำให้คนไม่เหมือนเดิม ทำให้คนลืมไปว่าชีวิตเราสำคัญกว่าความรักหรือไม่" มันเหมือนย้ำความรู้สึกนะ ว่าเราเป็นแบบนั้นจริงๆหรือเปล่า บางส่วนยอมรับว่าอาจจะจริง แต่บางส่วนเชื่อไหม ว่าคิดเสมอว่า "ดีใจที่ได้ผ่านช่วงความสุขมา และก็จะพยายามไม่เสียใจที่จะเจอเรื่องทุกข์ใจในไม่ช้า เพราะอย่างน้อย ชีวิตนึงก็ได้ผ่านช่วงเวลาของความสุขมาแล้ว"

    ในตอนนี้ ความฝันมันอาจจะไม่สวยงามตามที่หวังไว้แล้ว แต่ก็เชื่อว่า คิดดีๆทำด้วยความรู้สึกที่มาจากใจจริงๆ และจริงใจกับทุกๆอย่างที่ทำจริงๆ ผลของสิ่งที่เราได้ทำลงไป เขาเหล่านั้นคงได้รู้สึกได้นะ มันอาจจะไม่มากมาย หรือทำได้เท่ากำลังที่มี แต่ก็อยากบอกเสมอว่าพยายาม ตั้งใจ และก็หวังดี ไม่เคยคิดหรือมองอะไรในแง่ร้ายๆ ในแบบที่เขาเหล่านั้น คิดกับผมเลย สิ่งนี้คือเรื่องจริงจากความรู้สึกในจิตใจคับ
......................................................................................................................
Popdot