จริงๆแล้ว ความที่อะไรหลายๆอย่างที่ทำให้เราท้อ มันย่อมแย่ๆเสมอเลย ทุกชีวิตประจำวันของผมเอง ทั้งงาน ครอบครัว และส่วนตัว มันควบคู่กันเป็นเส้นขนานที่ราบรื่นไม่ได้เลย ย่อมมีปัญหาในเรื่องดังกล่าวทุกวัน และอาจจะเยอะมากๆในบางวัน การที่เราเป็นคนที่รู้จักช่างคิดและเครียดในเวลาคิดก็เป็นเหตุนะ เป็นเหตุที่ทำให้ท้อและหมดความรู้สึกกับอะไรบางอย่าง ความร่าเริงปิดบังความจริงไม่ได้หรอกป๊อป และความเศร้าหรือเงียบก็ช่วยอะไรไม่ได้เลย ลองมองย้อนๆดูสิว่าเด็กกะตอนโตอันไหนดีกว่ากัน เฮ้อ ตอนเด็กไง ตอนอยู่กับคุณยายที่เรารักที่สุดไง ผมอ่ะอยู่กะยายมาตั้งแต่เด็ก ตอนนี้ยายเป็นอัมพฤษณ์ครับ เดินเหินไม่ได้ และตอนนี้ยายก็อยู่ที่บ้านของผม ทุกๆวันที่กลับบ้านจะต้องผ่านห้องยายทุกครั้ง เพราะที่นั้นคือศูนย์รวมของทุกคนในบ้าน เรากลับสนใจละคร และหลานๆแม่ หรือพี่ๆ แต่รู้ไหมป๊อป ว่ามีสายตาคู่นึงที่เตียง มองเราอยู่ และไม่คลาดสายตาไปไหนเลย และก็ยังเป็นสายตาที่เคยเห็นในตอนเด็กๆ ที่เรารับรู้ได้ว่า ในทุกๆวัน มันอัศจรรย์มากที่ยังมียาย คอยมองอยู่ใกล้ๆ และไม่เคยที่จะหยุดรักหลานคนนี้เลย ผมกล้าที่ร้องไห้ และก็งอนๆกะยายผมได้คนเดียวในบ้าน และก็เป็นคนคอยบอกยาย ว่าวันนี้เป็นวันที่เท่าไหร่ พศ.อะไร และจะมีวันอะไรสำคัญๆ เพื่อที่จะได้ทำให้ยายผมไม่เหงา ถึงแม้มันจะไม่มากๆ แต่ยายผมนะบอกผมว่า "ดีที่สุดแล้ว"

.......................................................