ปีใหม่ที่จะถึงนี้ มีคนวาดหวังความฝันไว้มากมาย ทั้งความฝัน
         ที่จะดำเนินชีวิตในมุมมองที่ดีและแตกต่างไปจากเดิม ทั้งวิถีชีวิต
          ในครอบครัว และคนที่เรารัก ทั้งเรื่องการงานและการวางแผน
       อนาคตในวันข้างหน้า ฉันเป็นหนึ่งในนั้น เพียงแต่คาดเดาเหมือนคน
          อื่นไม่ได้ เพราะตัวฉันและร่างกายฉัน จะพร้อมดำเนินชีวิตในแบบ
           ปกติของคนทั่วไปหรือไม่ ยังไม่รู้เลย ขอบเขตจำกัดในมุม 
           กว้างๆ ของฉันคือ ดำเนินชีวิตในแบบที่เป็นให้ยาวนานที่สุด
            พยายามที่จะไม่ไขว่คว้าและใช้ชีวิตอันเป็นที่รักอย่างคุ้มค่า
            และก็เป็นคนที่จะเก็บเกี่ยวรายละเอียดเล็กๆในชีวิตเหมือนเคย
            ฉันว่ามันคุ้มค่าทีเดียว อย่างน้อยบันทึกในสมองที่จุได้ไม่มาก
           ของฉัน ก็ยังคงมีเรื่องราวของคนหลากหลายที่ผ่านเข้ามาใน
           ชีวิต ......
                  ฉันปวดกระดูกทุกครั้งเมื่ออากาศหนาว แน่นหน้าอกทุก
           ครั้งและเจ็บไปที่หัวใจเป็นประจำ ต้องหยุดอยู่นิ่งๆ และไม่
       เคลื่อนไหว เพื่อให้มันทุเลาลง มันก็แน่ล่ะ ใครอยากจะเท่แบบนี้ล่ะ
           แต่ในเมื่อมันเลือกที่จะเป็นไม่ได้ ฉันต้องรับมันมาเป็นเพื่อนที่อยู่
           กับฉันเพิ่มอีก และอาจจะเป็นเพื่อนที่ยาวนานสักหน่อยในชีวิต
                   อาจจะดูว่าบล๊อคของนายคนนี้เศร้าจัง เปล่าหรอก เชื่อ
      ไหมมันเป็นที่ระบายที่ดีที่สุดของฉัน นอกจากบันทึกที่บ้านซึ่งก็
            แทบจะไม่มีเวลาได้เขียนมันแล้ว สิ่งนี้เป็นทางออกและระบาย
           ความเป็นฉันได้ดีที่เดียวเลย.....
                 ทุกๆวันในตอนนี้ ฉันยังดำเนินชีวิตในแบบเดิมนะ ไม่เคย
           เปลี่ยนแปลงเลย ยังคงขึ้นรถ 2 ต่อเหมือนเดิม ทานข้าวกับแม่
           ตอนเช้าก่อนมาทำงาน และมีรอยยิ้มและความซนของหลานรอ
             ฉันเมื่อกลับบ้าน ทำไมแววตาเขาใสจัง ไม่มีความโลภ โกรธ
            หลง อยู่ในนั้นเลย ฉันอยากมีแววตาแบบนั้นบ้างจัง ตอนนี้มีแต่
           ความขุ่นมัว หมองเศร้าๆ ยังไงไม่รู้ พอกลับมา อยู่ในห้องก็เป็น
           อีกคนนึง อยากจะหาย อยากจะดีกว่านี้ และก็นั่งบ่นๆ เฮ้อ!!
           คอยดูสิ เดี่ยวก่อนนอนของทุกคืน เพื่อนฉันที่อยู่กับฉัน ก็จะมา
           ทักทายฉันอีกแล้ว ....