akekluk さんのプロフィールPOPDOT : SPACE フォトブログリストその他  |  ツール ヘルプ |
|
12月22日 จากบันทึกเล่มเล็กๆเด็กน้อยที่ต้องอยู่กับยายตั้งแต่ 3 ขวบ วิถีชีวิตที่บันดาลให้ไม่มีโอกาสได้อยู่กับพ่อแม่ ทั้งที่ความผิดไม่ได้เกิดจากเขา ทุกวันเสาร์ในช่วงค่ำ เขาจะรอเอาหน้าแนบกับช่องหน้าต่าง รอดูที่หน้าถนนใหญ่ ว่าพ่อแม่จะกลับมาเยี่ยมไหมในอาทิตย์นี้ มันก็น่าแปลกดีที่ในบ้านกลางสวน จะมีเพียง ยายหลาน ที่ต่างมองกันไปมา เพื่อหวังว่าความฝันของหลานฉันจะเป็นจริง เขาเคยถามยายเสมอๆว่า ทำไมพี่ 2 คนถึงได้อยู่ กับแม่พ่อที่ในเมืองหลวง แต่ยายก็เลี่ยงที่จะตอบและให้เหตุผลที่ทำให้เขาดีใจนิดนึงว่า เพราะยายอยากให้มาอยู่ด้วย พอฟังก็พลอยคิดว่า อย่างน้อยเขาก็เป็นคนสำคัญ เขาจะได้รอยยิ้มจากยายทุกครั้งที่กลับมาจากโรงเรียน มีต้นมะนาวต้นประจำกลางสวนที่เป็นที่เล่นของเขา ยามที่วันไหนเป็นวันหยุด การเดินทางอันยาวนานผ่านมา จนถึงชั้นป.5 ในวันที่ก็ไม่ได้ร้อนอะไร แต่ทำไมหลานของยายถึงล้มและนอนหายใจ ติดขัด และรับรู้ภาระในร่างกายอันแรกที่จะต้องอยู่กับเขาไปตลอด ไม่มีใครรับรู้ความรู้สึกของหลานที่เลี้ยงมากับมือได้ดีเท่ายาย ไม่มีใครเคยเห็น หลานของยายเอาเสื้อของแม่กับพ่อมานอนกอดในยามที่คิดถึง เขารับรู้ได้ดี ยายรับรู้ได้ว่าหลานของยายเป็นยังไง ไม่มีเพื่อน ไม่มีสังคม จนผ่านถึงมัธยม เขาได้อยู่กับครอบครัวที่เคยใฝ่ฝันสมใจ ได้อยู่ในแบบครอบครัวที่พร้อมหน้าพร้อมตา แต่ เขาเป็นกังวลมากกว่าดีใจที่ว่า ตอนนี้ทำไมสิ่งที่เราไขว่ขว้า กลับไม่อยากได้แล้ว และอยากกลับไปอยู่สิ่งที่เคยเป็นในแบบเดิม จนขึ้นระดับมหาวิทยาลัย สิ่งที่เคยทราบจากหมอชาวบ้านต่างจังหวัด กลับมากขึ้นกว่านั้น มีโรคร้ายที่เกิดขึ้นมานานแล้วในร่างกายเขา เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นมานานโดยที่เขา ไม่รู้ตัว เขาหมดหวัง และไม่มีกำลังใจ ยาช่วยได้เพียงทุเลา แต่ไม่หาย ความทรมานเป็นสิ่งที่เป็นปกติแล้ว เพียงแต่ว่าวันไหนสิ่งศักดิ์สิทธิจะดลบันดาลให้ทุเลาน้อยลง เขาเคยคิดนะว่าคนที่ไม่ค่อยจะมีอะไรดีๆเข้ามาในชีวิต ทำไมต้องมาเจอเรื่องแบบนี้อีก นั่งมองดูพ่อแม่ของตัวเองนั่งปรึกษากันเกี่ยวกับการผ่าตัดรักษาของเขา นั่งมองดู ภาระที่เขากำลังจะสร้างให้กับครอบครัว "เราคงไม่ได้หมอดี แต่ลูกแม่เก่งอยู่แล้ว" แม่เขาบอก เขารู้ว่าแม่พูดให้กำลังใจ และอยากได้หมอที่ค่ารักษาสูงๆกว่านี้ โรงพยาบาลที่ดีกว่านี้ แต่แม่เขาฝืนยิ้มและไม่รู้ผลของโรคร้ายนี้จะเป็นอย่างไร แม่เขาคอยให้กำลังใจเสมอ ในระยะหลังที่ผ่านมา เขาได้นอนกอดแม่มากขึ้น ช่วงวันหยุดยาวเขาได้ใช้ชีวิตความเป็นเด็กลับมาอีกครั้ง ได้มองต้นมะนาวที่เคยปีนเล่นตอนนี้แก่และไม่มีลูกอีกต่อไป ทุอย่างยังคงเหมือนเดิม มีแต่ยายของเขาที่เดินไม่ได้ และรับรู้เรื่องราวของหลานเป็นอย่างดี เขาได้กลับมามองดูยาย มองคนที่เคยเลี้ยงและคอยอวดให้หลานภูมิใจบ่อยๆ ไม่ให้หลานท้อถอย ถึแม้ยายเรียนไม่สูง แต่ก็ไม่เคยให้หลานของเขาน้อยเนื้อต่ำใจสักครั้งเดียว คงอีกไม่นานแล้วที่เขาจะได้กลับมองดูยาย มองดูยายที่เขารักด้วยความหวังสุดท้ายที่ภาวนาให้สิ่งดีๆที่เคยได้ทำมา อวยพรให้หลานของยายได้รับ ถึงแม้ผลสุดท้ายอาจจะไม่สวยงาม แต่เขาอยากบอกบอกให้ทุกคนในบ้านรู้ ว่าเขารักยาย รักแม่ รักพ่อ รักพี่สาว รักหลาน และยังอยากอยู่ด้วยตลอดไป.. コメント (12 件)
トラックバックこの記事のトラックバックの URL は次のとおりです。 http://popdot.spaces.live.com/blog/cns!DEC907A178A1891C!343.trak この記事を参照しているブログ
|
|
|
